Verrassing!

Nu ja, voor velen onder jullie is het waarschijnlijk geen verrassing meer. Maar een officiële aankondiging mocht toch niet ontbreken:
We verwachten rond 4 december een kindje dat met zekerheid geen NCL heeft!

5AC7F790-0A2C-4CEB-8CBA-05A29854A40C

 

Herdenkingsfeest Mina – Pinkstermaandag 2017

Drie jaar geleden werd een prachtig meisje geboren op 9 juni, toen Pinkstermaandag. Ook al blijft onze prinses voor eeuwig 2 jaar, we wilden deze dag niet zomaar laten voorbijgaan. Voorbije maandag gaven we een groot feest om Mina te herdenken, .
Het deed ons deugd om te zien dat Mina zo veel mensen kon samenbrengen en dat ze niet vergeten is.
Het werd een mooi feest met heel veel lieve mensen en vrolijke kinderen, lekkere pannenkoeken en ijsjes en toch was er veel tijd en ruimte voor verdriet en gemis. Bedankt om erbij te zijn en voor alle mooie kaartjes, berichtjes en lieve schouderklopjes!

Er werd heel hard gewerkt om de tuin om te toveren tot een feestelijke plek. Gelukkig kregen we veel hulp!

In de uitnodiging vroegen we om roze lintjes mee te brengen om onze magnolia, de geboorteboom van Mina, te versieren. Hij ziet er nog altijd prachtig uit!

Momenten van stilte en een plekje om te gedenken.
We luisteren opnieuw naar Noa, zoals vorig jaar op Mina’s verjaardagsfeest.

 

 

Nog wat sfeerbeelden:

Half jaar ingestort – Bis

Vrolijke baby meid
Ik kijk
En vermijd

Het steekt en bijt
Prikt en nijpt
Trekt en grijpt
Me naar de keel

Ik lijd
Maar slik
het door

Geen strijd
Want het blijft

Schrijf het
Weg
Veeg het
Uit

Voel het
Weer
Het slijt
Nooit
Meer

Ik schreef het bovenstaande toen we een half jaar Mina’s diagnose kenden. Gisteren was het weer actueel, omdat we een half jaar geleden afscheid moesten nemen van onze prinses.
Kleine, schattige meisjes die vrolijk ronddribbelen, blijven soms moeilijk om te zien. Ook al heb ik zo graag kinderen bij me.
En vandaag is het weer maandag. Vanavond zal waarschijnlijk de hele film zich opnieuw afspelen voor mijn ogen.  En ergens vind ik het niet erg en laat ik het verdriet graag toe, want dan voel ik dat ik onze kleine meid onbeschrijflijk hard mis omdat we haar oneindig graag gezien hebben.
“I don’t like mondays” klopt dus niet helemaal. Het lied werd immers geschreven naar aanleiding van een schietpartij op een school in San Diego in 1979. Het meisje dat dit drama veroorzaakte, gaf “I don’t like mondays” op als reden.
En toch klopt er meer dan enkel de titel: “he can see no reasons, ‘cause there are no reasons”.

The Boomtown Rats – I don’t like mondays

The silicon chip inside her head
Gets switched to overload
And nobody’s gonna go to school today
She’s going to make them stay at home
And daddy doesn’t understand it
He always said she was as good as gold
And he can see no reason
‘Cause there are no reasons
What reason do you need to be sure

Oh, oh, oh tell me why
I don’t like Mondays

Tell me why
I don’t like Mondays

Tell me why
I don’t like Mondays
I want to shoot
The whole day down

The Telex machine is kept so clean
As it types to a waiting world
And mother feels so shocked
Father’s world is rocked
And their thoughts turn to their own little girl
Sweet sixteen ain’t that peachy keen
Now, it ain’t so neat to admit defeat
They can see no reasons
‘Cause there are no reasons
What reason do you need oh, woah

Tell me why
I don’t like Mondays

Tell me why
I don’t like Mondays

Tell me why
I don’t like Mondays
I want to shoot
The whole day down
Down, down
Shoot it all down

All the playing’s stopped in the playground now
She wants to play with her toys a while
And school’s out early and soon we’ll be learning
And the lesson today is how to die
And then the bullhorn crackles
And the captain tackles
With the problems and the how’s and why’s
And he can see no reasons
‘Cause there are no reasons
What reason do you need to die, die

Oh, oh, oh and the silicon chip inside her head
Gets switched to overload
And nobody’s gonna go to school today
She’s going to make them stay at home
And daddy doesn’t understand it
He always said she was as good as gold
And he can see no reason
‘Cause there are no reasons
What reason do you need to be sure

Tell me why
I don’t like Mondays
Tell me why

I don’t like Mondays
Tell me why

I don’t like, I don’t like, I don’t like Mondays
Tell me why
I don’t like, I don’t like, (tell me why) I don’t like Mondays
Tell me why
I don’t like Mondays
I want to shoot, the whole day down, uh, uh, uh

Ruimer dan tevoren

Klein als jij nog was,
zijn onze woorden nu.
We weten niet wat te zeggen,
wat te denken,
nauwelijks wat te voelen.
Met lege ogen staren we naar elkaar,
stamelen verdriet.
Maar het helpt niet. Nog niet.
Klein nog was jouw hart,
groot wilde het worden, zou het ooit zijn.
Dat hoopten we.
Maar het hield op,
zoals jij echter nooit.
Je krijgt nu ons hart,
woont ruimer dan tevoren.
En straks,
als we dat ook kunnen geloven,
zullen we zeggen,
telkens ons hart even opspringt:
Kijk, onze kleine meid,
ze danst weer in onszelf.

RUIMER DAN TEVOREN – Geert De Kockere

Hallo maandag, hallo Hautekiet

Het is wat met die maandagen. Vaak lijken ze toch moeilijker te gaan, ik weet niet of dat met de dag te maken heeft of omdat het weekend weer voorbij is, of nog iets anders.
Spinvis schreef al veel prachtige nummers, ik hou wel van zijn teksten waarin je zelf je weg moet zoeken.
De laatste tijd hoor ik regelmatig “Hallo maandag” op de radio.”Hallo maandag”, “Welkom weemoed” en “Je wordt hier dagelijks gemist” blijven vooral hangen in mijn hoofd.

Spinvis- Hallo maandag
Hallo halte, hallo flat,
hallo namen bij de bel, hallo kamer, hallo bed,
hallo daar, kom maar met de rest
beelden van een kampioen
en dan een pretpark en een vrouw, die iets verkoopt
ik weet niet wat
en dan een kind dat niemand wou
oud en dom, maar alles went
en boven maandag is het grijs
denk ook voor jou, waar je ook bent
mensen komen, mensen gaan
wat is gezegd, wordt altijd waar
wat is geweest, heeft nooit bestaan

Hallo maandag, hallo mei,
hallo uitzicht, hallo tijd
draag mijn kleren, neem mijn hart
welkom weemoed, welkom storm
welkom schaduw op de grond van wat nog moet en zal
en alles wat nog komt…

Er wordt een huisraad opgehaald
10.000 folders op de mat
van de dunne man, die met zijn hond, vaak op het winkelcentrum kwam
je wordt hier dagelijks gemist, je wordt dagelijks verwacht
je brieven worden goed bewaard, gelezen wat er niet in staat
er schuiven geesten door de gang
en wat ik verder ook probeer
het wordt niet minder, alleen maar meer
steeds meer sterren op mijn huid,
steeds meer beelden in een uur,
steeds meer stappen naar de muur

Hallo maandag, hallo mei,
hallo uitzicht, hallo tijd
draag mijn kleren, neem mijn hart
welkom weemoed, welkom storm
hallo schaduw op de grond van wat nog moet en zal en komt.

Hallo maandag, hallo mei,
hallo uitzicht, hallo tijd
draag mijn kleren, neem mijn hart
welkom weemoed, welkom storm
hallo schaduw op de grond van wat nog moet en zal
en alles wat nog komt…

 

Hallo Hautekiet bestaat al een tijdje niet meer, maar Jan Hautekiet geeft de strijd tegen onnodig papierwerk niet op met Komaf met Kafka.
Bruno werd vrijdag nog eens geïnterviewd in Hautekiet, herbeluisteren kan vanaf 39’40”.
Belangrijke aanvulling: Janos en Mias moesten hun handtekening plaatsen als erfgenamen. Ik denk dat de gemiddelde vijfjarige geen documenten kan handtekenen en hoort dit volgens mij ook niet te doen, misschien kan dit door de CM toch eens herbekeken worden?

 

Valentijn

We doen er niet echt aan mee, aan alle commerce rond Valentijn. Maar omdat de kerstboom nu toch echt moest vervangen worden, kreeg Angelina een nieuw troontje. Het schommeltje hangt nu op in een hart, gevlochten van rode kornoelje.

Bedankt voor de tips en de ideeën, Bloemenhuis Roos & Marijn, waar ik  vaak ook verse snijbloemen haal voor Mina’s tafeltje.

foto.JPG

Jules en Angelina

Deze week kreeg ik deze foto van Jules (de klaspop van de eerste kleuterklas) en Angelina toegestuurd door de juf van de eerste kleuterklas.
Jules en Angelina mochten aan het einde van de schooldag gaan slapen, de kindjes zongen een mooi slaapliedje voor hen.

Bedankt, juf Anne en juf Reinilde! Het is zo lief van jullie om te praten over Mina en om Angelina te laten meespelen, zelfs bij zo’n jonge kindjes!

IMG_20170203_082535825 (1).jpg

Gedichtendag

Poëzie troost. Als er geen woorden zijn, dan is er poëzie.

Ook de kinderen van de Lage Landen begrijpen dat, ik denk niet dat ze ooit te jong zijn voor mooie woorden. Dit jaar werd het prachtige gedicht “Altijd Overal” uit een kinderpoëziebundel van  Bette Westera verkozen. Tom Kestens (bekend van Lalalover) maakte met de tekst het poëziemedaillelied.

Zo herkenbaar, zo mooi, helemaal zoals het bij ons is.
Lieve Mina, ik mis je nergens echt het ergst, maar altijd overal.

 

 

Eerste schooldag

Anne van mini-kribbe Balou en ook onze lieve overbuurvrouw, kwam ons deze week zeggen dat het Mina’s laatste dag zou zijn geweest.

De eerste dag na de kerstvakantie zou Mina’s eerste schooldag zijn. Haar boekentasje stond al een tijdje klaar, ik zou haar nog uitzwaaien als ze flink in het rijtje voor de eerste keer met de juf meeging naar de klas.  Misschien had ik een traantje weggepinkt.

Helaas allemaal heel voorwaardelijk…
Om deze dag niet zomaar voorbij te laten gaan, vroegen we of er een Angelina-popje naar De Bolster mocht komen. (Het enige echte popje blijft uiteraard bij ons!)
Deze ochtend brachten we Angelina naar juf Reinilde en de kindjes van de instapklas en de eerste kleuterklas. Bedankt om haar te verwelkomen en de kindjes met haar te laten spelen! Zo leeft Mina overal verder…

angelina-bij-juf-reinilde