De lege bank

Onze dagen zijn sinds 6 december gevuld met onze kleine Fenna. Ondertussen is onze kleine meid rond en gezond en 9 weken bij ons. Ze vult onze dagen met vreugde.

IMG_1416

Onze geboortekaartjes vormen een verhaal! Toen Mias en Janos geboren werden, stonden ze als twee vogeltjes afgebeeld op hun kaartje. Voor het geboortekaartje van Mina* kozen we een bijtje. Dezelfde diertjes staan nu op het kaartje van Fenna. Mina* stuurt haar kleine zusje heel veel liefde!

Maar zorgen voor Fenna kan heel confronterend zijn, omdat tijdens het zorgen zo veel dingen terugkomen.
Enkele dagen geleden was het er plots weer, het grote gemis.
Niet dat het ooit weggeweest is, integendeel. Maar veel tijd om verdriet intens te beleven, is er niet.
We waren in het speelbos en ik herkende de plek nog waar ik Mina ooit liet drinken. We maakten toen deze foto:

IMG_0729 (2)

Op een onverwacht moment deed de lege bank me zo veel verdriet…

Gemis bleef me stalken
dook vaak op
als ik haar het minste verwachtte,
sloeg een hoekje om
en stond ineens pal in mij

Dan viel ik stil,
staarde naar Gemis,
keek in die diepe leegte,
die Gemis zo heel graag is.

Niet te lang,
nam ik mij telkens voor.
Even maar.

Maar even duurt soms een dag.

uit: Gemis en ik- GEERT DE KOCKERE

Advertenties

Wereldlichtjesdag

Vandaag is het “Wereldlichtjesdag”. Wereldwijd steken mensen om 19u een kaars aan, zodat een golf van licht ontstaat.
De kaarsjes branden hier bijna elke avond. We doen dus graag mee aan deze traditie, want prinses Mina wordt nog zo gemist…

En ik mis je ogen mis je mis je
heel zorgvuldig klein in ieder
tikje van de wijzers terug
naar de woensdagavond die ik

mis. Ik mis je toen en nu
en straks en morgen verder.
Niemand kan zo monogaam
verlangen naar ik mis je

Naar: Pieter Boskma

 

 

 

Wachten op 4

We kijken uit naar de komst van ons vierde kindje, voorlopig heet hij of zij Eskimootje. Zo noemen we ons baby’tje omdat het enkele dagen in de diepvriezer moest blijven, dat hoorde bij de procedure IVF-PGD die we verkozen boven de natuurlijke weg. Bruno en ik zijn beiden drager van het gen dat NCL, de ziekte die Mina had. Om te voorkomen dat we hiermee nog eens geconfronteerd zouden worden, was IVF-PGD voor ons de enige  juiste keuze.

De uitgerekende datum is morgen, 4 december. We wachten samen af, we tellen de dagen en soms de uren. Maar ondertussen ben ik ook bang voor alles wat kan foutlopen.

De voorbereidingen zijn niet eenvoudig. Plaatsgebrek in de kast heeft me verplicht om iets te doen wat ik al heel lang uitstelde: de kleerkast van Mina leegmaken. Het was een heel pijnlijke en confronterende klus die me veel verdriet deed.

Kleertjes Mina

Gelukkig zorgde de Sint voor wat afleiding. Hij vergat prinses Mina gelukkig niet…

boekje

Letterkoekjes

Hello darkness

2 Jaar geleden viel op 28 oktober de hemel op ons hoofd en zakte de Gasthuisbergse vloer weg onder onze voeten toen we hoorden dat ons liefste meisje ongeneeslijk ziek was.

Ondertussen draait de wereld door en vaak lukt het om mee te blijven lopen, maar vandaag blokkeert mijn lijf en kan ik alleen plaatsmaken voor heel donkere stilte.

Vergeet-me-nietjestocht deel II

Omdat onze kleine meid nooit mag én zal vergeten worden, vertrokken we net zoals vorig jaar op Vergeet-me-nietjestocht. Mina’s tafeltje was gevuld met prachtige bloemen en kaartjes met woorden van steun. Bedankt, iedereen!

IMG_20170925_230729

Janos en Mias zijn pas in het eerste leerjaar gestart en we willen het brossen niet al te veel aanmoedigen, het wordt dit jaar dus een driedaagse fietstocht. En toegegeven, mijn dikke buik na 30 weken zwangerschap zit er ook voor iets tussen.

Bruno rijdt met zijn fiets en trekt de bagagekar. Ik fiets met de bakfiets waaraan een fietsendrager bevestigd is (bedoeld voor de auto, maar mits wat ombouwwerk perfect bruikbaar voor de bakfiets). Zo kunnen Mias en Janos zelf fietsen wanneer ze dat willen maar ze kunnen uitrusten in de bakfiets.
IMG_1381

Dag 1: Vrijdag: Neerijse – Hoegaarden
Vrijdagmiddag is het ochtendgrijs nog niet verdwenen, maar we hebben er heel veel zin in. Onze eerste dag brengt ons in Meldert (Hoegaarden), waar we kunnen overnachten bij Lieve. We leerden haar kennen door  Vrienden op de fiets.
Onderweg stoppen we in een dorpscafeetje: “La Renaissance”. Klinkt mooier dan het oogt ;). Gehoorzaam als ze zijn, maken Janos en Mias hier hun huiswerk.
Bij Lieve thuis gaan Mias en Janos direct op ontdekkingstocht en maken kennis met Juno de ezel, de kippen en de poes.


Dag 2: Zaterdag: Hoegaarden – Namen
De mist blijft opnieuw lang hangen en we rijden over een heleboel kasseiwegen. Gelukkig kunnen we wat later genieten van de Ravel, een soort fietsknooppuntennetwerk waarvan het eerste stuk de oude spoorlijn tussen Hoegaarden en Namen vervangt: gladde asfalt en autovrij, heerlijk!
Mina stuurt ons een prachtig zonnetje waarvan we de rest van onze tocht kunnen genieten. We luisteren naar muziek die ons aan ons Zusje doet denken en voelen ons heel verbonden.

 

We overnachten in de  Jeugdherberg van Namen
Janos en Mias zijn blij dat ze in een stapelbed mogen slapen. ’s Avonds leren we bij een warme choco een dappere fietser kennen die zijn tocht van Herent naar Venetië als zijn midlife-crisis omschrijft.

Dag 3: Zondag: Namen – Dinant

 

D   A   N   K   J   E   W   E   L   !!

Dankzij Stijn van Cyclic konden we alle fietsen veilig sluiten, Lydia hielp me bij de fluo-festjes van Mias en Janos en Ellen leende ons haar fietstassen. Onze tocht was enkel mogelijk omdat Kris ons zondag in Dinant kwam ophalen, zelfs een sinusitis kon hem niet tegenhouden!

Jaar zonder Zusje

Een jaar zonder ons prinsesje, vol gemis en verdriet dat nooit zal overgaan.
Nog altijd begint en eindigt elke dag met Mina*…
Tom Lanoye schreef ons meisje even wat dichter bij ons:

TomLanoyeBoerentoren

 

Verrassing!

Nu ja, voor velen onder jullie is het waarschijnlijk geen verrassing meer. Maar een officiële aankondiging mocht toch niet ontbreken:
We verwachten rond 4 december een kindje dat met zekerheid geen NCL heeft!

5AC7F790-0A2C-4CEB-8CBA-05A29854A40C

 

Herdenkingsfeest Mina – Pinkstermaandag 2017

Drie jaar geleden werd een prachtig meisje geboren op 9 juni, toen Pinkstermaandag. Ook al blijft onze prinses voor eeuwig 2 jaar, we wilden deze dag niet zomaar laten voorbijgaan. Voorbije maandag gaven we een groot feest om Mina te herdenken, .
Het deed ons deugd om te zien dat Mina zo veel mensen kon samenbrengen en dat ze niet vergeten is.
Het werd een mooi feest met heel veel lieve mensen en vrolijke kinderen, lekkere pannenkoeken en ijsjes en toch was er veel tijd en ruimte voor verdriet en gemis. Bedankt om erbij te zijn en voor alle mooie kaartjes, berichtjes en lieve schouderklopjes!

Er werd heel hard gewerkt om de tuin om te toveren tot een feestelijke plek. Gelukkig kregen we veel hulp!

In de uitnodiging vroegen we om roze lintjes mee te brengen om onze magnolia, de geboorteboom van Mina, te versieren. Hij ziet er nog altijd prachtig uit!

Momenten van stilte en een plekje om te gedenken.
We luisteren opnieuw naar Noa, zoals vorig jaar op Mina’s verjaardagsfeest.

 

 

Nog wat sfeerbeelden:

Half jaar ingestort – Bis

Vrolijke baby meid
Ik kijk
En vermijd

Het steekt en bijt
Prikt en nijpt
Trekt en grijpt
Me naar de keel

Ik lijd
Maar slik
het door

Geen strijd
Want het blijft

Schrijf het
Weg
Veeg het
Uit

Voel het
Weer
Het slijt
Nooit
Meer

Ik schreef het bovenstaande toen we een half jaar Mina’s diagnose kenden. Gisteren was het weer actueel, omdat we een half jaar geleden afscheid moesten nemen van onze prinses.
Kleine, schattige meisjes die vrolijk ronddribbelen, blijven soms moeilijk om te zien. Ook al heb ik zo graag kinderen bij me.
En vandaag is het weer maandag. Vanavond zal waarschijnlijk de hele film zich opnieuw afspelen voor mijn ogen.  En ergens vind ik het niet erg en laat ik het verdriet graag toe, want dan voel ik dat ik onze kleine meid onbeschrijflijk hard mis omdat we haar oneindig graag gezien hebben.
“I don’t like mondays” klopt dus niet helemaal. Het lied werd immers geschreven naar aanleiding van een schietpartij op een school in San Diego in 1979. Het meisje dat dit drama veroorzaakte, gaf “I don’t like mondays” op als reden.
En toch klopt er meer dan enkel de titel: “he can see no reasons, ‘cause there are no reasons”.

The Boomtown Rats – I don’t like mondays

The silicon chip inside her head
Gets switched to overload
And nobody’s gonna go to school today
She’s going to make them stay at home
And daddy doesn’t understand it
He always said she was as good as gold
And he can see no reason
‘Cause there are no reasons
What reason do you need to be sure

Oh, oh, oh tell me why
I don’t like Mondays

Tell me why
I don’t like Mondays

Tell me why
I don’t like Mondays
I want to shoot
The whole day down

The Telex machine is kept so clean
As it types to a waiting world
And mother feels so shocked
Father’s world is rocked
And their thoughts turn to their own little girl
Sweet sixteen ain’t that peachy keen
Now, it ain’t so neat to admit defeat
They can see no reasons
‘Cause there are no reasons
What reason do you need oh, woah

Tell me why
I don’t like Mondays

Tell me why
I don’t like Mondays

Tell me why
I don’t like Mondays
I want to shoot
The whole day down
Down, down
Shoot it all down

All the playing’s stopped in the playground now
She wants to play with her toys a while
And school’s out early and soon we’ll be learning
And the lesson today is how to die
And then the bullhorn crackles
And the captain tackles
With the problems and the how’s and why’s
And he can see no reasons
‘Cause there are no reasons
What reason do you need to die, die

Oh, oh, oh and the silicon chip inside her head
Gets switched to overload
And nobody’s gonna go to school today
She’s going to make them stay at home
And daddy doesn’t understand it
He always said she was as good as gold
And he can see no reason
‘Cause there are no reasons
What reason do you need to be sure

Tell me why
I don’t like Mondays
Tell me why

I don’t like Mondays
Tell me why

I don’t like, I don’t like, I don’t like Mondays
Tell me why
I don’t like, I don’t like, (tell me why) I don’t like Mondays
Tell me why
I don’t like Mondays
I want to shoot, the whole day down, uh, uh, uh